فرزندت عقيل بزرگ فرمايد . گفت : واى بر تو ! مگر فرزند من مرده است ؟ گفت : آرى . از سبب فوت او پرسيد . گفت : شتران درهم شدند و او را به چاهى افكندند . گفت : فرود آى و زمام ناقهء قوم را بستان . پس گوسفندى به آن مرد داد و آن مرد كشت و طبخ نمود و طعام به نزد ما آورد ، مىخورديم و از صبر آن زن تعجب مىكرديم و چون از طعام فراغت يافتيم ، گفت : اى مردم ! آيا از شما كسى قرآن را نيك مىداند ؟ گفتيم : بلى . گفت : چند آيت بر من فرو خوان تا از مصيبت فرزند خود به آن تسليت پذيرم . گفتيم : خداى عزّ و جلّ مىفرمايد : وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ أُولئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ . « 1 » گفت : به خدايت قسم مىدهم كه اين آيات در كتاب خداى چنين است ؟ گفتم : قسم به خداى كه در كتاب خداى چنين است . گفت : سلام بر شما باد . پس از آن قدمهاى خود را برابر گذاشت و دو ركعت نماز به جاى آورد و گفت : « اللهم انى قد فعلت ما امرتنى به فأنجز لي كما وعدتني به و لو بقى احد لاحد . » : « خداوندا به درستى كه من به جاى آوردم آنچه را امر فرمودى پس وفا كن به آنچه وعده داده‌اى و اگر كسى براى كسى باقى ماندى . » راوى گفت : چنان به خاطر من گذشت كه مىگويد هر آينه فرزندم براى حاجت من باقى مىماند ، پس گفت هر آينه باقى مىماند محمد - صلى الله عليه و آله - براى امتش . پس از نزد او بيرون شديم و مىگفتيم زنى به كمال عقل و بزرگى همت او نديده‌ايم . خداوند خود را به تمامتر خصال و بزرگ جلال او ياد نمود و از آن پس چون دانست كه مرگ را پناهى و چاره و گريزگاهى نيست و جزع و ناصبورى سودى نمىدهد و گريه هالكى را بر نمىگرداند به سوى صبر جميل بازگشت نمود و فرزند را ذخيرهء اجر جزيل خواست كه روز حاجت و فقر و گرمى هنگامهء حشر يارش شود و به كارش آيد . « 2 » مانند اين حكايت است از ابن ابى الدنيا كه گفت مردى را با من آميزش و انسى بود ، شنيدم نالان شده و بر بستر افتاده است . به عيادت او رفتم و او را در حال نزع و احتضار يافتم و مادرى عجوزه داشت و بر او نگران بود تا جان بداد و چشم او را بر هم نهاد و

--> ( 1 ) البقره / 157 - 155 . ( 2 ) علامه مجلسى اين را در بحار الانوار 82 : 152 آورده است .